Okres po 1914 r. Po wybuchu I wojny światowej zgłosił się do służby wojskowej. Ze względu na wiek został oddelegowany jako architekt do dyspozycji Reichsmarine i skierowany do Flandrii w celu odbudowy zniszczeń wojennych na wybrzeżu. Następnie otrzymał przydział służbowy do Ełku i Giżycka, które bardzo ucierpiały podczas działań wojennych w Prusach Wschodnich.
W 1920 powrócił do Bydgoszczy. Zdecydował się na pozostanie w mieście, pomimo exodusu ludności niemieckiej w związku z powrotem Bydgoszczy do Polski. Zapewne liczył na możliwość dalszej egzystencji w zmienionych warunkach narodowych. Rachuby te okazały się płonne, gdyż niestabilna sytuacja gospodarcza, odpływ kapitału, przede wszystkim niemieckiego i ogólna atmosfera niechęci wobec Niemców, nie sprzyjała ewentualnym inwestycjom budowlanym. Weidner był zmuszony utrzymywać się z nagromadzonych kapitałów. Umocnieniu jego pozycji wśród niemieckiej mniejszości w Bydgoszczy nie sprzyjały również sympatie polityczne, ulokowane ostatecznie w Deutsche Volkspartei in Polen – partii powołanej w 1930, skupiającej reprezentantów kręgów gospodarczych i przedstawicieli wolnych zawodów.