W następnym roku wziął udział w turnieju Copa América 1946, gdzie Argentyna w imponującym stylu, nie tracąc żadnego punktu, kolejny raz zdobyła mistrzostwo Ameryki Południowej. De la Mata zagrał w trzech meczach - z Paragwajem (zdobył bramkę), Urugwajem i Brazylią. W 28 minucie pojedynku z Brazylią za brutalne wejście i złamanie nogi kapitanowi drużyny argentyńskiej José Salomónowi sędzia urugwajski Nobel Valentini wyrzucił z boiska brazylijskiego napastnika Chico. De la Mata również postanowił wymierzyć Brazylijczykowi karę za pomocą pięści, za co sędzia także jemu kazał opuścić pole gry. W związku z tym incydentem na trybunach doszło do zamieszek, które przerwały spotkanie na 70 minut.
W 1948 roku de la Mata wraz z Independiente zdobył trzecie w swej karierze mistrzostwo Argentyny. W 1951 roku, po spędzeniu w Independiente 14 sezonów i rozegraniu 362 meczów (w których zdobył 151 bramek) przeszedł do klubu Newell’s Old Boys Rosario, w którym rozegrał 23 mecze i zdobył 1 bramkę, po czym w 1952 roku zakończył karierę piłkarską.