Ze względu na zbombardowanie węzłów kolejowych w Równem i Sarnach oraz torów kolejowych w pobliżu Sarn, odjazd transportów stał się chwilowo niemożliwy i został odłożony do 17 września do godzin południowych.
17 września, zgodnie z rozkazem ppłk Nikodema Sulika, wyładowano transporty, po czym skierowano jednostki w swoje rejony. 18 września minął na odtwarzaniu łączności i uzupełnianiu uzbrojenia i amunicji. Próby wysadzenia mostu nie powiodły się z uwagi na zbyt małą ilość materiału wybuchowego. O godz.19.00 przed pozycjami 4 kompanii pojawił się pododdział rozpoznawczy ze składu sowieckiej 60 Dywizji Strzelców z czołgami, po ostrzelaniu przez czołowe schrony wycofał się. W nocy okazało się, że pododdział piechoty sowieckiej opanował w nieustalony sposób schron strzegący podejść do rzeki i mostu żelbetowego na rzece Słucz, na jej wschodnim brzegu. 19 września po północy pod ogniem sowieckiej piechoty wycofała się czata nr 1, czołgi sowieckie ostrzelały czołowe schrony. Od godz.2.00 pod czołowe schrony i stanowiska polowe podeszły sowieckie pododdziały rozpoznające przedni skraj obrony, prowadząc wymianę ogniową, część z nich przeniknęła na tyły pozycji zdobywając i uprowadzając dwie armaty przeciwpancerne wz. 36 Bofors przydzielone do 4 kompanii fortecznej. Obserwację przedpola utrudniała zalegająca mgła.