W 1816 roku wysadził zamek w Ossolinie, rzekomo w poszukiwaniu skarbów. Odebrał również Ossolinowi prawa miejskie z uwagi na całkowity brak rozwoju miejscowości jako jednostki miejskiej. Po śmierci żony w 1819 roku przekazał dobra klimontowskie synowi Józefowi oraz ossolińskie Ignacemu, a sam wybrał stan duchowny. Przygotowywał się do niego w zakonie reformatów w Sandomierzu i Zgromadzeniu Księży Misjonarzy w Warszawie przy kościele św. Krzyża. Zmarł przy tym kościele. Pochowany w farze w Klimontowie.
Kawaler polskiego Orderu św. Stanisława od 1789 i austriackiego Orderu Leopolda I klasy od 1809.
Pierwszy w rodzinie hrabia austriacki od 8 maja 1800, galicyjski od 15 maja 1800, potwierdzony w Królestwie Kongresowym w 1820Kuryer Litewski, nr 130, 29 października 1820 roku, [b.n.s.]
Przypisy
Bibliografia Klimontów miasto prywatne rodu Ossolińskich, Eugeniusz Niebelski, Klimontów 1993. Polski Słownik Biograficzny, Władysław Serczyk, t. 16, Wrocław – Warszawa – Kraków 1971.