Osady mają znaczną miąższość dochodzącą do 25 m i są zróżnicowane. Gliny morenowe występują na obszarze Płaskowyżu Głubczyckiego oraz Płaskowyżu Rybnickiego. Na pierwszym z płaskowyżów można wyróżnić dwa poziomy gliny morenowej z rozdzielającymi je piaszczystymi osadami interglacjalnymi, natomiast na drugim występuje tylko jeden poziom gliny morenowej, który pokryty jest serią piasków wodnolodowcowych o znacznej miąższości. Warto tutaj również wymienić utwory zaliczane do zlodowacenia północnopolskiego, które tworzą warstwy glin lessopodobnych. Utwory te znajdują się na obu płaskowyżach, a ich miąższość sięga kilku metrów. Wśród utworów polodowcowych możemy również wyróżnić tzw. osady fluwioglacjalne, które zostały przyniesione przez rzeki wypływające spod lodowców. Utwory te uległy silnej denudacji oraz erozji poprzez wdarcie się do nich wód rzek. W taki oto sposób powstały doliny terasowe. W okolicy miasta terasy mają gliniastą powierzchnie, której szerokość wynosi 3–4 km. Zbudowane są z gliny średnioplastycznej, szarobrązowej z siwymi przerostami. Grubość tej warstwy wynosi 2–4 m, a utwory przechodzą w glinę chudą, mulistą, a następnie w piasek zagliniony, który zalega warstwą około 1 m. Następnie znajduje się warstwa żwiru o kilkumetrowej grubości.