Historia polskiej geografii – historia rozwoju wiedzy geograficznej w Polsce od średniowiecza do współczesności.

Geografia polska w okresie średniowiecza Początki geografii w Polsce sięgają kronik wczesnośredniowiecznych, w których znajdują się opisy ziem polskich (Gall Anonim XII w.). Początki geografii jako nauki sięgają roku 1494, kiedy na Wydziale Sztuk Wyzwolonych Akademii Krakowskiej wprowadzono wykłady z kosmografii (Jan z Głogowa, Wojciech z Brudzewa, Marcin Bylica). Dzięki temu Kraków stał się głównym ośrodkiem studiów geograficznych w XV-wiecznej Polsce. W zbiorach Akademii Krakowskiej znajdowały się: rękopiśmienny atlas Ptolemeusza z XV w., 6 rękopisów z XV w. – dzieł Alberta Wielkiego i Pierre’a d’Ailly. W księgozbiorze Kapituły Krakowskiej zgromadzono dzieła Ojców Kościoła o treści geograficznej: Orozjusza, Capelli i Izydora z Sewilli. W Akademii zajmowano się teorią położenia geograficznego, znane były trzy sposoby wyznaczania długości geograficznej, w tym z obserwacji początków zaćmienia Księżyca w danej miejscowości i jakiejkolwiek gwiazdy stałej, znajdującej się wtedy w zenicie miejscowego południka. W 1423 roku wyznaczono współrzędne Krakowa (Mikołaj z Grabstwa).