20 stycznia 1919 roku przybył on do Rewla w Estonii, otrzymując dowództwo Południowej Grupy Wojsk Korpusu Północnego, która działała w rejonie Juriewa. W lutym tego roku sformował, a następnie został dowódcą 2 brygady Korpusu. Pod koniec lutego brygada powstrzymała natarcie oddziałów bolszewickich na Psków. W kwietniu przy wsparciu części oficerów rosyjskich i dowództwa armii estońskiej przejął faktyczne dowództwo Korpusu Północnego. W maju zorganizował wiosenną nieudaną ofensywę z terytorium Estonii na Piotrogród.
1 czerwca objął formalnie dowództwo Korpusu (przemianowanego na Korpus Północno-Zachodni, a następnie na Armię Północno-Zachodnią). Od sierpnia był skonfliktowany z gen. por. Nikołajem N. Judeniczem, który zyskiwał coraz większy autorytet wśród żołnierzy. Generał A. P. Rodzianko przygotowywał plan jesiennej ofensywy na Piotrogród. 2 października w stopniu generała porucznika został zastępcą dowódcy Armii gen. N. N. Judenicza. Objął dowództwo 3 dywizji, która zdobyła Gatczynę i Carskie Sioło. 23 listopada został wysłany do Wielkiej Brytanii w celu zdobycia finansowej i materialnej pomocy. Po rozformowaniu Armii Północno-Zachodniej 22 stycznia 1920 roku, wyjechał poprzez Sztokholm do Niemiec. W 1921 roku w Berlinie opublikował swoje wspomnienia z okresu wojny domowej pt.