thumb|upright|Mieczysław Moczar Partyzanci (również moczarowcy) – określenie nieformalnej frakcji w Polskiej Zjednoczonej Partii Robotniczej, powstałej w latach 60. XX wieku, głównie z inicjatywy Mieczysława Moczara i Grzegorza Korczyńskiego. Nazwa nawiązywała do okupacyjnej przeszłości Moczara i Korczyńskiego, dowodzących oddziałami partyzanckimi oraz etosu kombatanckiego.
Powstanie frakcji Mieczysław Moczar będąc od listopada 1956 do grudnia 1964 wiceministrem, a następnie ministrem spraw wewnętrznych, skupił wokół siebie grupę działaczy partyjnych i państwowych średniego i niższego szczebla oraz byłych żołnierzy Armii Ludowej. Moczar wspólnie z Korczyńskim rozpoczęli również skupianie wokół siebie młodych działaczy, głównie o orientacji nacjonalistycznej, pozbawionych możliwości awansu wskutek blokowania stanowisk przez starsze pokolenieŁukasz Dwilewicz, Jerzy Majewski: Dekady. 1965-1974. Warszawa, 2006, , s. 274–275.. Tych spośród nich, którzy nie uczestniczyli w walce z niemieckim okupantem ze względu na młody wiek, zwano „patriotami”. Do realizacji własnych celów Moczar wykorzystywał również Związek Bojowników o Wolność i Demokrację, którego od września 1964 był prezesem. Z czasem zyskali poparcie członków Biura Politycznego KC PZPR Zenona Kliszki i Ryszarda Strzeleckiego. Z frakcją „partyzantów” związani byli m.in.