W połowie XIX wieku winorośle południa Francji zostały najpierw zaatakowane przez kilka gatunków pasożytniczych grzybów, a następnie przez filokserę wińca. Regeneracja upraw była możliwa jedynie dzięki zastosowaniu ochronnej mieszanki siarczanu miedzi z tlenkiem wapnia oraz wprowadzeniu roślin sprowadzonych ze Stanów Zjednoczonych. Pod koniec XIX stulecia południe Francji produkowało już blisko 40% całego wina powstającego w tym kraju. Wielu prywatnych posiadaczy winnic wzbogaciło się poważnie na tej działalności, a ich winnice rozciągały się na obszarach dziesiątek hektarów. Wykształciła się jednak również wyraźna warstwa małych producentów, którzy często łączyli produkcję wina z wykonywaniem drugiego, dodatkowego zawodu. Od początku XX wieku, w celu polepszenia swojej pozycji na rynku, zaczęli oni łączyć się w spółdzielnie. Pierwsza z nich powstała w 1905 w Maraussan. Ze względu na wyraźne socjalistyczne poglądy wielu z zaangażowanych w ruch spółdzielczy (w tak powstałych spółkach często wprowadzano wspólnotę narzędzi pracy i dzielenie zysku po równo) zyskał on miano "Czerwonego Południa".