Ludzka erlichioza monocytarna (HME, human monocytic erlichiosis) – choroba zakaźna wywoływana przez Ehrlichia chaffeensis przenoszona przez kleszcze, charakteryzująca się nieswoistymi objawami. W ciężkich przypadkach może prowadzić do śmierci. W leczeniu stosuje się głównie tetracykliny.
Epidemiologia Głównym przenosicielem zakażenia E. chaffeensis jest kleszcz Ambyomma americanum, a rezerwuarem zarazków – zwierzyna płowa. Większość przypadków erlichiozy monocytowej zarejestrowano w USA w południowo-środkowych i środkowoatlantyckich regionach. Opisano także przypadki zachorowań w Afryce i Europie. Najczęściej nabywa się chorobę w miesiącach letnich i w regionach wiejskich.
Objawy kliniczne Klinicznie choroba przebiega w około jednej trzeciej przypadków z serokonwersją. Średni okres wylęgania wynosi 9 dni, a średni czas trwania choroby – 23 dni. Objawy są nieswoiste i obejmują (w kolejności zmniejszającej się częstotliwości): gorączkę, ból głowy, ból mięśni, utratę łaknienia, nudności, wymioty, wysypkę, kaszel, nieżyt gardła, zajęcie węzłów chłonnych, ból brzucha i dezorientację. W ciężkich przypadkach może dochodzić do niewydolności oddechowej, zaburzeń neurologicznych, ostrej niewydolności nerkowej, krwotoku z przewodu pokarmowego i (lub) oportunistycznej infekcji wirusowej lub grzybiczej.