Pierwszy solidny dowód na politykę ekspansji Kaan pojawia się za panowania króla Tuun K’ab’ Hixa, który 5 maja 546 roku był obecny na ceremonii koronacji Aj Numsaaj Chan K’inicha (Aj Wosal), władcy NaranjoSimon Martin, Ancient Maya Politics: A Political Anthropology of the Classic Period 150–900 CE, Cambridge University Press, New York, 2020, s. 245.. Jest to dowodem na zależność Naranjo od Kaan. W tamtym czasie Kaan rozszerzyło swoje wpływy daleko na południe, aż do rzeki Usumacinta. Nie zdołało jednak roztoczyć swojej władzy ani nad samą rzeką, ani dalej, gdyż król Yaxchilán, K’inich Tatbu Skull II robił wówczas militarną karierę w tamtym rejonie i w 537 roku wziął do niewoli jednego z wasali (prawdopodobnie była to kobietaSimon Martin i Nikolai Grube, Chronicle of The Maya Kings and Queens, Thames & Hudson, New York, 2008, wydanie drugie, strona 104.) Kaan.

Do wyraźnego zaostrzenia całego konfliktu doszło dopiero za panowania królaKolejnym władcą był K’ahk’ Ti’ Ch’ich’;