Pomimo widocznego ujednolicenia i standaryzacji, europejskie znaki drogowe wykazują istotne różnice pomiędzy krajami. Niemniej większość państw Europy odniosła się do Konwencji wiedeńskiej o znakach drogowych i sygnałach świetlnych z 1968 roku – przyjętej w Europie przez Albanię, Austrię, Białoruś, Belgię, Bośnię i Hercegowinę, Bułgarię, Chorwację, Czarnogórę, Czechy, Danię, Estonię, Finlandię, Francję, Grecję, Litwę, Luksemburg, Łotwę, Macedonię Północną, Niemcy, Norwegię, Polskę, Rosję, Rumunię, San Marino, Serbię, Słowację, Szwajcarię, Szwecję, Ukrainę, Węgry i Włochy.
Różnice pomiędzy europejskimi znakami drogowymi Podstawowe różnice to: różnice graficzne różne znaczenia użycie różnych kodów kolorów teksty w lokalnych językach (niekiedy dwujęzyczne)
Różnice graficzne Znaki ostrzegawcze w Irlandii mają kształt rombu z żółtym tłem zamiast standardowego kształtu trójkąta i odbiegają od standardu przyjętego w reszcie Europy. Wiele piktogramów (tunel, pieszy, samochód itd.) nieco różni się w wielu krajach. Typy strzałek mogą być różne. Różne kroje pisma w tekstach: Wielka Brytania, Włochy, Hiszpania, Islandia, Irlandia, Grecja i Portugalia używają czcionki . Niemcy i Łotwa stosują . Holandia używa czcionek FHWA, Litwa używa czcionki opartej na standardzie Związku Radzieckiego GOST 10807-78.