thumb|Herb rodu Borchów Borchowie (von der Borch) – starokrzyżacki ród szlachecki w Inflantach przybyły na te tereny w XV wieku z Nadrenii. W 1561 roku w wyniku układu zawartego w Wilnie posiadł wszystkie dotychczasowe przywileje szlachty polskiej (nie tracąc wcześniej nadanych praw). Jednym z pełnomocników szlachty inflanckiej był przedstawiciel rodu – Fabian. W 1841 rokuC.A. v. Klingspor, Baltisches Wappenbuch. Wappen sämmtlicher, den Ritterschaften von Livland, Estland, Kurland und Oesel zugehöriger Adelsgeschlechter, Stockholm, 1882, s. 50-51. Borchowie zostali zaliczeni do rycerstwa kurlandzkiego i wciągnięci na listę organizacji rycerskiej „Ritterbank” pod numerem 116, a ich tarcza wisiała w głównej sali rycerskiej (Ritterschaftssaal) gmachu tej organizacji (das kurländische Ritterhaus) w Mitawie. Wysokie urzędy w państwie inflanckim sprawowali już pod koniec XV wieku (mistrz krajowy, biskup rewelski), potem znaczenie rodu zmalało. Do godności senatorskich w I Rzeczypospolitej przedstawiciele tego rodu doszli dopiero w drugiej połowie XVIII wieku. Od 1783 roku ród Borchów (w linii Michała, wojewody bełskiego) legitymował się nadanym przez cesarza Świętego Cesarstwa Rzymskiego Narodu Niemieckiego Józefa II dziedzicznym tytułem hrabiego Rzeszy. Od drugiej połowy XV wieku przedstawiciele rodu posiadali dobra PreleU D.