Celem tej instytucji było systematyczne badanie twórczości ludowej w kraju, oraz jej popularyzacja. Organem instytutu była Polska Sztuka Ludowa – pismo założone i redagowane przez Grabowskiego do 1948 roku, kiedy to został wyrzucony z pracy i objęty zakazem publikowania przez władze PRL, którym nie spodobała się zbyt duża ilość obiektów sakralnych w piśmie. Pozostawiony bez środków do życia utrzymywał się wyrabiając kłódkiAleksander Jackowski, Polska sztuka ludowa, Warszawa 2002.. Instytut zlikwidowano pod koniec 1949 roku. W latach 1955–1957 współpracował z Instytutem Historii i Kultury Materialnej Polskiej Akademii Nauk. 6 lipca 1957 uzyskał tytuł docenta, a w 1958 objął kierownictwo redakcji działu sztuki w wydawnictwie Arkady. Od 1963 roku pracował jako kustosz w Muzeum Etnograficznym w Warszawie (dział rzeźby), w 1974 roku przeszedł na emeryturę nie rezygnując jednak z pracy naukowej.
Był członkiem Stowarzyszenia Historyków Sztuki.
Jego żoną była literatka Marcelina Szwam.
Zmarł w Warszawie, pochowany na cmentarzu Powązkowskim (kwatera 71-5-30).
Ordery i odznaczenia
Srebrny Krzyż Zasługi (10 listopada 1933) „za zasługi na polu pracy kulturalno-oświatowej i społecznej”. Złota Odznaka honorowa „Za Zasługi dla Warszawy” (1969)Dziennik Urzędowy Rady Narodowej m.st. Warszawy, nr 6, 20 czerwca 1969, s.