Swoje szerokie zainteresowania ciągle rozwijał, pasjonował się językiem polskim, literaturą, geografią, historią i kulturą narodową. Swoje pierwsze artykuły o pięknie Mazowsza opublikował już w 1937, a rok później wstąpił do Polskiego Towarzystwa Krajoznawczego. Nie bez znaczenia był fakt, że wówczas jednym z „przyjaciół domu” Lipniackich był Aleksander Janowski „Wuj”, założyciel PTK, był on dla Wojciecha pierwszym przewodnikiem i nauczycielem krajoznawstwa, razem przemierzali szlaki turystyczne w okolicach Warszawy.
Z tego okresu wywodzi się początek przyjaźni z późniejszym wykładowcą i krytykiem literatury Leonem Pomirowskim (1891-1943). Zaczęło się od sporu, który z wieszczów romantyzmu zasługuje na największe uznanie, Wojciech optował za Juliuszem Słowackim, a swój wywód solidnie uzasadnił, czym zaimponował swemu adwersarzowi, zwolennikowi Adama Mickiewicza. Wojciech, jeśli tylko był przekonany o swojej racji, nigdy nikomu nie ustąpił, miał trudny, nieprzejednany charakter, czym przez całe swoje życie zrażał do siebie wielu ludzi, jednak z tego samego powodu zdobywał prawdziwych przyjaciół i to na długie lata.