W miarę postępu zaburzenia wzrastania deformacje kolana oraz towarzyszące im nieprawidłowości stopniowo się nasilają, prowadząc do powstania trójwymiarowej deformacji obejmującej szpotawość, wygięcie piszczeli do przodu, rotację wewnętrzną kości piszczelowej oraz wtórną różnicę w długości kończyn.
Diagnostyka Podstawą diagnostyki są badania radiologiczne. Ocenia się nachylenie przyśrodkowej powierzchni stawu kolanowego oraz kąt przynasadowo-trzonowy (metaphyseal-diaphyseal angle, MDA). Kąt ten wyznacza się pomiędzy linią łączącą dwa brzegi przynasady a linią prostopadłą do bocznej powierzchni trzonu piszczeli. Wartość MDA powyżej 16° uznawana jest już za nieprawidłową, natomiast wartości 11–15° są graniczne.
Rezonans magnetyczny dostarcza informacji o morfologii i unaczynieniu chrząstek nasadowych, co może wpływać na wybór metody leczenia.
Leczenie Przed 4. rokiem życia w przypadku postępującej choroby Blounta zaleca się korekcję deformacji, najczęściej za pomocą osteotomii i wykonania korekcji osi i długości kończyny przy użyciu stabilizatora zewnętrznego. Po 4. roku życia przebieg choroby i efekt leczenia są trudne do przewidzenia.