Kotika antarktycznego cechuje ekstremalny dymorfizm płciowy – dorosłe samce są 4–5 razy cięższe i 1,4–1,5 raza dłuższe od samic – będący cechą także innych uchatkowatych.
Samce dorosłe mają ciemnoszare futro, niekiedy barwy węgla drzewnego, pokryte kremowym bądź srebrnym szpakowaceniem, natomiast samice bądź osobniki młodociane mają futro szare, brązowe, po bokach, na klatce piersiowej i brzuchu jaśniejsze niż u dorosłych samców, niekiedy z nutą płową bądź rudawą. Barwa płowa zaznacza się też na pysku, gdzie odchodzą wibryssy, i na małżowinach usznych, niekiedy też na szyi. Szczególnie grube futro porasta głowę, szyję i barki samców, tworząc wspaniałą grzywę. Futro to ma dwie warstwy: podszerstek i włosy okrywowe. Stanowiło ono niegdyś podstawę do dzielenia uchatkowatych na dwie podrodziny: koticzaka i kotiki o gęstym podszerstku zaliczano do Arctocephalinae, podczas gdy pozostałe rodzaje nieokryte podszerstkiem do Otariinae. Do tej pory po angielsku koticzaka i kotiki określa się jako fur seals (futrzaste foki), mimo że podział na podrodziny nie ostał się. Podszerstek jest płowy. Osobniki młodociane przypominają raczej samice, dopóki w wieku 4–6 lat nie nabędą masy, aczkolwiek ich futro ma srebrny połysk.