By wyeliminować te problemy i nie obciążać zbytnio sumienia bogaczy chcących być w zgodzie z Pismem, a jednocześnie nie pozbawiać potrzebujących kredytu, świątobliwi rabini znaleźli wyjście z kłopotliwej sytuacji. Hillel Starszy przy pomocy mocno kazuistycznej interpretacji sformułował w I wieku tzw. prawo prosbolu (prosbulu). Prosbul polegał na tym, że wierzyciel przenosił swą należność na bejt din (trybunał religijny). Mędrzec stwierdził, że dług taki nie jest już długiem u brata czy bliźniego, więc nie musi być darowany. Trybunał dochodził długu niezależnie od roku szabatowego, a ściągniętą należność przekazywał wierzycielowi. Pomimo zarzutów wskazujących na niestosowność używania forteli w celu omijania Prawa, interpretacja Hillela była powszechnie stosowana. Przyczyniła się też do rozwoju handlu opartego na kredycie. Nakaz wersetu szóstego wpłynął pozytywnie na udział żydów w działalności bankierskiej.
Rok jubileuszowy Przypadał on co pięćdziesiąt lat (Kpł 25, 8-17). Oprócz nakazów roku szabatowego zawierał dwa dodatkowe: Każdy miał powrócić do swojej własności i do swojego rodu.