W roku 1819 ubiegał się o profesurę filozofii lub teologii dogmatycznej na Uniwersytecie Warszawskim, a w roku 1820 o profesurę teologii na Uniwersytecie Krakowskim; bez powodzenia. Od roku 1819 uczył teologii w Seminarium Duchownym w Kielcach. Pod koniec życia wrócił na probostwo w Olesznie. Jako filozof uchodził za jednego z pierwszych w Polsce zwolenników i popularyzatorów Immanuela Kanta. Zmarł 26 grudnia roku 1827.
Był bratem Józefa, sędziego Trybunału Cywilnego w Kielcach i Sądu Apelacyjnego w Warszawie, którego synem był pianista i kompozytor Feliks Jaroński, którego z kolei synami byli: skrzypek Mieczysław Jaroński, prawnik i polityk Wiktor Jaroński oraz wiolonczelista i śpiewak Stanisław Jaroński.
Twórczość Kazanie na dzień Niepokalanego Poczęcia Najświętszej Marii Panny, miane w Kościele Kolegiaty łowickiej, brak miejsca wydania 1800. Kazanie pewnego Polaka na dzień Zesłania Ducha Świętego, miane w Krakowie 1802 r. (Kraków 1802), wyd. następne: Kazanie teologa Polaka do filozofów, zobacz: poz.