Konstrukcja Pocisk był górnopłatem ze skośnymi skrzydłami i usterzeniu pionowym w kształcie litery "T". Układ sterowania składał się z płytowego usterzenia poziomego zamontowanego na szczycie nieruchomego statecznika pionowego i z przerywaczy na skrzydle. Pocisk startował z przenośnej wyrzutni naziemnej przy użyciu przyspieszacza startowego pracującego 2 sekundy. Silnikiem marszowym był silnik odrzutowy z chwytem powietrza umieszczonym w dolnej części kadłuba, częściowo wpisanym w jego obrys. System sterowania składał się z autopilota, żyroskopowego układu stabilizacji i układu radiokorekcji, która była prowadzona ręcznie przez operatora na stanowisku naziemnym. Jeden operator mógł kontrolować jednocześnie tylko jeden pocisk, kontrolując kurs pocisku radiowymi komendami, obserwując jego lot na ekranie stacji radiolokacyjnej obserwacji pocisku - MSQ. Maksymalny zasięg pocisku wynosił 1150 km, jednak w praktyce ograniczony był on zasięgiem stacji MSQ i wynosił około 500-600 km. Celność trafienia była rzędu 500 m, co przy atomowej głowicy nie miało praktycznego znaczenia.