Łaźnia posiadała dwie poczekalnie, rozbieralnie, kamerę dezynfekcyjną, salę natryskową z dziesięcioma natryskami, ubieralnię i tzw. parówkę (łaźnię parową). W sutenerze znajdowały się trzy wanny i kotłownia. W 1929 r. dokonano jej remontu, w ramach którego m.in. zainstalowano tu nową instalację elektryczną, nowy motor, trzy wanny, osiem natrysków i parówkę. Instytucja zatrudniała kasjera, palacza (Szczepana Daszkowskiego), kąpielowego i kąpielową. Kąpielowy i Palacz mieszkali na piętrze domu. Wodę na potrzeby łaźni czerpano ze studni artezyjskiej.
W okresie międzywojennym łaźnia była otwarta w czwartki i piątki w godzinach od 14 do 20 oraz w soboty od 14 do 22. Ceny za usługi wynosiły: między 60 gr a 1,20 zł za kąpiel w wannie, 25-30 gr za kąpiel pod natryskiem (15 gr dla młodzieży szkolnej), 30 gr za wypożyczenie prześcieradeł i 20 gr za wypożyczenie ręcznika. Niektórzy mieszkańcy otrzymywali karnety uprawniające do bezpłatnego skorzystania z łaźni. W 1923 r. z jej usług skorzystało bezpłatnie 3666 osób, w tym 752 Żydów. W latach 1931–1934 prowadził ją Szczepan Daszkowski (1887-1958) w ramach umowy z miastem.