W latach 30. XX wieku antropolog Julian Sorell Huxley zaproponował aby zmienność w obrębie gatunku ludzkiego opisywać nie za pomocą wyrazu „rasa”, lecz słowem „klina” (ang. cline). Wiązało się to ze stwierdzeniem, że rozkład cech człowieka jest ciągły, co wiąże się ze stopniowymi zmianami częstości genów w przestrzeni. W kolejnych latach także inni antropolodzy krytycznie odnosili się do rozpowszechnionych poglądów rasowych zwalczając bezzasadny determinizm biologiczny. Po sformułowaniu tez nowej syntezy ewolucyjnej, na początku lat 60. XX wieku Livingstone stwierdził, że nie ma ras, a jedynie kliny. W tym samym czasie Theodosius Dobzhansky również odrzucił tradycyjne znaczenie słowa rasa, uznając, że można je traktować tylko jako „układ otwarty”. W ten sposób powstała populacyjna teoria rasy. W koncepcji tej przyjęto, że przedmiotem ewolucji jest nie osobnik, a populacja. O tym, czy daną populację można traktować jako rasę, decyduje wyłącznie badacz. W ramach koncepcji populacyjnej S.C. Coon, S.M. Garn i J.B. Birdsell przedstawili podział gatunku ludzkiego na 9 ras: europeidalna, afrykańska, azjatycka, australijska, malezyjska, indyjska, amerykańska, polinezyjska, mikronezyjska.