Troy Houston Middleton (ur. 12 października 1889, zm. 9 października 1976) – amerykański generał, weteran I i II wojny światowej.
Kariera W 1910 roku bezskutecznie ubiegał się o przyjęcie do West Point. Dwa lata później zaciągnął się do armii. Brał udział w I wojnie światowej, podczas której odznaczył się w bitwie o Las Argoński. Dzięki kolejnym szybkim awansom dosłużył się stopnia pułkownika. W 1918 roku był najmłodszym oficerem tej rangi w szeregach Amerykańskiego Korpusu Ekspedycyjnego. Z powodu arytmii serca odszedł z wojska w 1937 roku. Pracował na Louisiana State University. Od 1939 piastował stanowisko zastępcy rektora.
II wojna światowa Po przystąpieniu USA do wojny w 1941 roku ze względu na zły stan zdrowia (oprócz problemów z sercem cierpiał na artretyzm stawu kolanowego) początkowo nie został przywrócony do aktywnej służby. Nastąpiło to dopiero w czerwcu 1942 roku. Dzięki wstawiennictwu Marka Clarka i George'a Marshalla, który miał stwierdzić: "wolę mieć w armii człowieka z artretyzmem kolana, niż ludzi z artretyzmem głowy", w październiku został awansowany na dwugwiazdkowego generała i objął dowodzenie nad 45 Dywizją Piechoty. Odegrała ona kluczową rolę w operacji Husky i desancie pod Salerno. W trakcie walk we Włoszech, wiosną 1944 roku Middleton odniósł kontuzję zdrowego kolana.