thumb|Śmierć króla Magnusa Magnus IV Ślepy, (norw. Magnus Blinde), ur. ok. 1115, zm. 1139 – król Norwegii w latach 1130–1135 oraz 1137–1139, pochodzący z dynastii Yngling.
Magnus był pozamałżeńskim, jedynym synem króla Norwegii Sigurda I, zwanego z uwagi na udział w krucjacie Krzyżowcem. Sagi nie przekazały imienia matki Magnusa. W małżeństwie z Malmfrydą kijowską Sigurd I miał tylko córkę Krystynę.
Ojciec Magnusa pod koniec swego życia nie był w pełni władz umysłowych. Wykorzystał to przebywający do tej pory w Irlandii Harald Gille, który w 1127 lub 1128 przybył na dwór króla Sigurda I i podał się za syna króla Magnusa III Bosego (zm. 1103), ojca Sigurda I. Ociężały umysłowo król uznał Haralda Gille za swego brata i jednocześnie wyznaczył go na spadkobiercę wspólnie z synem Magnusem. Warunkiem objęcia władzy przez Haralda Gille było złożenie przez niego przysięgi lojalności wobec Magnusa. Harald rzecz jasna złożył taką przysięgę, ale jak się wnet okazało, nie zamierzał jej dotrzymać.