Ignacy Dobrogoyski, także znany pod nazwiskiem Dobrogojski (ur. 27 lipca 1772, zm. kwiecień 1825) – polski wojskowy, uczestnik wojen napoleońskich. Syn Macieja, podczaszego bracławskiego, oraz Marianny z TrąmpczyńskichW. Skowroński "Rody szlacheckie w Wielkopolsce w XVI-XIX w. (ułożone alfabetycznie według nazwisk): D", str. 45. Po ojcu był dziedzicem Leśniewa i Leśniewka.
Brał udział w kampanii 1794. W wojsku Królestwa Polskiego był podpułkownikiem.
Za swe męstwo otrzymał Krzyż Kawalerski Orderu Virtuti Militari.
Kapitan w 8 Pułku Piechoty Księstwa Warszawskiego, mianowany szefem batalionu 27.05.1809S.Kirkor, "Pod sztandarami Napoleona",str.104, odznaczony krzyżem Legii Honorowej 22.08.1812 (za bitwę po Smoleńskiem), major 18.01.1813tamże. W 1813 wszedł do 4 Pułku Piechoty Księstwa Warszawskiego, w bitwie pod Lipskiem 16 października 1813 po zranieniu płk. Michała Cichockiego objął komendę pułku, ranny 19 października 1813 (ostatniego dnia bitwy pod Lipskiem), odznaczony krzyżem oficerskim Legii Honorowej 23.10.1813. W 1814 wrócił do Kraju z Pułkiem Nadwiślańskimtamże, po kapitulacji Napoleona i przejęciu zwierzchnictwa nad Wojskiem Polskim przez cara Aleksandra.