Lwowska Chorągiew Harcerzy – była jednostka terytorialna Organizacji Harcerzy Związku Harcerstwa Polskiego.
Działała na terenie Lwowa, wschodniego województwa lwowskiego oraz województwa tarnopolskiego i województwa stanisławowskiego w latach 1920–1939 oraz w czasie II wojny światowej w konspiracji w latach 1939–1944 w ramach Szarych Szeregów ul „Lew”. Siedzibą władz Chorągwi było miasto Lwów. Chorągiew tworzyły w 1938 32 hufce.
Historia Lwowska Chorągiew Harcerzy powstała w dniu 1 października 1920, jednak oficjalnie powołano ją podczas I Walnego Zjazdu Związku Harcerstwa Polskiego 1 stycznia 1921. Wcześniej działała pod protektoratem Towarzystwa Gimnastycznego „Sokół” i podlegała Naczelnej Komendzie Skautowej.
Sztandar Lwowskie Chorągwi Harcerzy został odznaczony Krzyżem Obrony Lwowa, Gwiazdą Przemyśla (1936), Odznaką Pamiątkową Dawnych Harcerzy Małopolskich (1937).
W maju 1933 z Chorągwi Lwowskiej wydzielono niektóre hufce i utworzono Kresową Chorągiew Harcerzy, w której skład weszły drużyny harcerskie z powiatów Borszczowskiego, Buczackiego, Czortkowskiego, Kopyczyńskiego, Skałeckiego, Zaleszczyckiego i Zbarskiego.