Dionizy Wielki, Dionizy z Aleksandrii (ur. ok. 190 w Aleksandrii, zm. 264 lub 265 tamże) – teolog, biskup, święty Kościoła katolickiego, prawosławnego, ormiańskiego oraz koptyjskiego. Autor licznych dzieł literackich i prekursor tradycji przesyłania listów paschalnych.
Życiorys Obszernym źródłem informacji o św. Dionizym jest Historia Ecclesiastica Euzebiusza z Cezarei, który też nadał mu przydomek Wielki (księga VII, prolog). Dionizy Wielki był majętny i pełnił ważną funkcję w miejscowej hierarchii społecznej. Był żonaty i miał dzieci, w tym syna Tymoteusza, któremu zadedykował napisane w formie listu pismo Peri fyseos („O naturze”), zwalczające atomistyczną teorię epikurejczyków. Pod wpływem Orygenesa nawrócił się na chrześcijaństwo, przyjmując chrzest, i oddał się studiom teologicznym. Od ok. 231 r. zastąpił Heraklasa w prowadzeniu aleksandryjskiej szkoły katechetycznej. Około 247 r. wybrany został na biskupa rodzinnej Aleksandrii. W okresie piastowania przez Dionizego Wielkiego funkcji biskupa przez miasto przetoczyły się kolejne fale prześladowań chrześcijan. Pełniąc tę funkcję, dał się poznać jako erudyta i człowiek wysokiej kultury, a także osoba obeznana z pismami heretyckimi. W czasie zarządzonych przez cesarza Decjusza prześladowań został uwięziony i przebywał w odosobnieniu na pustyni.