PACE Program (ang. The Professional Assistant Center for Education) – to zajmujący się usamodzielnianiem młodych dorosłych z różnorodnymi problemami w uczeniu się program na National-Louis University w Chicago.
Program powstał w wyniku zapotrzebowania na dalszą edukację dla uczniów kończących szkołę średnią, ale ze względu na niezaradność życiową (wynikającą z niepełnosprawności lub zaburzeń psychicznych) niemogących podjąć dalszej nauki, mieszkać samodzielnie i pracować na otwartym rynku pracy.
Program trwa dwa lata.
Historia Na początku lat 80' XX wieku środowisko nauczycieli specjalnych New Trier High School w Winneteka (czyli północnych przedmieść Chicago, stan Illinois) poszukiwało rozwiązania problemu przyszłości uczniów ze specjalnymi potrzebami edukacyjnymi, kończącymi szkołę średnią. Ze względu na swoje trudności nie byli w stanie usamodzielnić się.
W roku 1986 zespół pod kierunkiem doktora Roberta Hartha podjął przygotowania do opracowania założeń programu. Był on pierwszym dyrektorem programu.
We wrześniu 1987 roku przyjęta została pierwsza grupa studentów.