Konstrukcja thumb|250px|Rury pamięci rtęciowej komputera EDSAC z 1949 r. Pamięć tego typu skonstruowana była jako zbiór stalowych rur o średnicy 1–2 cm i długości ok. metra wypełnionych rtęcią. Po jednej stronie każdej z rur znajdował się przetwornik elektroakustyczny – generator ultradźwięków, a po drugiej – drugi przetwornik, odbiornik. Przetworniki pracowały na swojej częstotliwości rezonansowej 5–30 MHz modulowanej impulsami o długości około 1 µsA. Kitow N. Krynicki: Elektroniczne maszyny cyfrowe oraz programowanie. Wydawnictwo Ministerstwa Obrony Narodowej, Warszawa 1963 r.. Impulsy elektryczne zmieniane były w głowicy nadawczej w ultradźwięki, które po drugiej stronie rury przetwarzane były z powrotem na impulsy elektryczne, które ponownie uruchamiały nadajnik ultradźwięków. Uzyskane w ten sposób opóźnienie umożliwiało zapamiętanie tylu sekwencji bitów, ile rur było zastosowanych. Innymi słowy poszczególne bity pamięci przechowywane były w pojedynczych rurach z rtęcią w postaci jednego zaburzenia fali akustycznej w cieczy (rtęci).