8 marca 1913 Andronik został biskupem omskim, zaś w czerwcu 1914 został przeniesiony do eparchii permskiej. Zasłynął w niej kontrowersyjnymi wypowiedziami nt. I wojny światowej, której wybuch uznał za przejaw Opatrzności Bożej i karę dla Rosjan za porzucanie tradycyjnej kultury narodowej na rzecz wpływów zachodnich. Prowadził również szeroką działalność na rzecz popularyzowania zasad wiary, budowy nowych cerkwi i monasterów oraz organizacji pielgrzymek. W 1916 spotkał się z carem Mikołajem II, którego ostrzegał przed rosnącymi wpływami Rasputina. W tym samym roku został biskupem permskim i kungurskim.
Po rewolucji lutowej Andronik pozostał konsekwentnym monarchistą także po podpisaniu przez Mikołaja II aktu abdykacji. W marcu 1917 w liście pasterskim prosił wiernych o modlitwę o szybki wybór nowego samowładcy. Brał aktywny udział w soborze lokalnym w 1917, po rewolucji październikowej zaapelował do wiernych prawosławnych o walkę w obronie Cerkwi, a w styczniu 1918 osobno domagał się osobistego zaangażowania prawosławnych o obronę mienia cerkiewnego przed konfiskatą lub zwykłymi aktami wandalizmu.