R. Kasperski, Amalowie a Wizygoci. Kasjodor i Ablavius – dwie relacje o władzy amalskich królów na Gotami, „Studia Źródłoznawcze”, t. 47 (2009), s. 12., dzięki której (oraz zdolności do przystosowywania się do nowych warunków politycznych), pomimo klęsk dalej stali na czele plemieniaH. Wolfram, Historia Gotów, tłum. Renata Darda-Staab, Irena Dębek, Krystyna Berger, Gdańsk–Warszawa 2003, s. 17.. Może z tego powodu Kasjodor nie poruszył kwestii etymologii nazwy rodu. Według Kasjodora Goci ulegli rozbiciu na dwa odłamy – Wizygotów i Ostrogotów – dopiero w okresie najazdu huńskiego po śmierci Amala Hermanaryka, który tym samym był ostatnim przedstawicielem rodu panującym nad ogółem plemieniaIordanis, De origine actibusque Getarum, ed. Th. Mommsen, Berlin 1882 (Monumenta Germaniae Historica. Auctores Antiquissimi, t. 5, 1), XV, c. 131; R. Kasperski, Amalowie a Wizygoci. Kasjodor i Ablavius – dwie relacje o władzy amalskich królów na Gotami, „Studia Źródłoznawcze”, t. 47 (2009), s. 10, 15.. Taka tradycja z jednej strony dobrze legitymizowała władzę Teodoryka Wielkiego nad Wizygotami, z drugiej – spowodowała podważenie innych, znanych wcześniej przekazów o etnogenezie gockiej.