H. Wolfram, Theogonie, Ethnogenese und ein kompromittierter Großvater im Stammbaum Theoderichs des Großen, [w:] Festschrift für Helmut Beumann. Zum 65. Geburtstag, ed. K.U. Jäschke, R. Wenskus, Sigmaringen 1977, s. 80–97.. W osobie Teodoryka Wielkiego doszło do intensyfikacji tych prób, najpierw jeszcze w okresie sprzed inwazji na Italię (489), co spowodowało późniejszą konieczność prowadzenia polityki unifikującej różne odłamy gockie już na Półwyspie Apenińskim, później zaś (w odniesienie do Wizygotów) po jego proklamacji na króla tych ostatnich w 511 r.R. Kasperski, Amalowie a Wizygoci. Kasjodor i Ablavius – dwie relacje o władzy amalskich królów na Gotami, „Studia Źródłoznawcze”, t. 47 (2009), s. 2, 13..
Eutaryk i Amalasunta – symboliczna unifikacja rodu Amalów Dziedziczyć oba trony (ostrogocki i wizygocki) miał po Teodoryku Wielkim jego zięć Eutaryk, według Getiki również Amal, potomek Hermanaryka i Beremuda, a więc osoba mogąca szczycić się nawet lepszym pochodzeniem niż władca OstrogotówR. Kasperski, Amalowie a Wizygoci. Kasjodor i Ablavius – dwie relacje o władzy amalskich królów na Gotami, „Studia Źródłoznawcze”, t. 47 (2009), s. 13, 14..