Decyzję o rozwiązaniu Proletkultu podjął 23 kwietnia 1932 Komitet Centralny WKP(b).
Manifesty Proletkultu parodiował Jewgienij Zamiatin w powieści My"My" Eugeniusza Zamiatina a Proletkult : o antyutopii i utopii lat dwudziestych.
Działalność Wydawnictwa Proletkult prowadził działalność wydawniczą - oprócz czasopism jak choćby Kultura proletariacka (ros. Пролетарская культура) wydawano zbiory poezji i opowiadań, tworzonych przez robotników.
Teatr W latach 20. rozpoczął działalność Pierwszy Robotniczy Teatr Proletkultu, w którym działali znani reżyserzy: Siergiej Eisenstein i Iwan Pyrjew. Obszarem zainteresowania twórców, związanych z Proletkultem było organizowanie imprez masowych i świąt rewolucyjnych, które miały sprzyjać przekazywaniu idei rewolucji bolszewickiej. W pierwszych latach działalności organizowano wielkie widowiska plenerowe, odwołujące się do tradycji romantycznych monumentalnych realizacji Maxa Reinhardta. Najbardziej spektakularnym pokazem tego typu był Szturm na Pałac Zimowy, wystawiony przez Nikołaja Jewreinowa w oryginalnej scenerii historycznej w Petersburgu. Przywódcy Białych grani przez zawodowych aktorów, zostali pokazani w sposób karykaturalny. Towarzyszył im trzytysięczny tłum statystów. Czerwonych, ubranych w jednakowe uniformy, reprezentowała dziewięciotysięczna rzesza statystów.