Następnie mieszkała w Paryżu (1891–1892), gdzie uczyła się u Henriego Gervexa, potem pojechała do Florencji w 1894 roku, a następnie do Sarajewa, gdzie żyła w latach 1897–1905 i została członkinią stowarzyszenia malarzy w Sarajewie. Namalowała tam trzy cerkiewne freski w latach 1900–1905 i zilustrowała encyklopedię Die österreichisch-ungarische Monarchie in Wort und Bild (1901) oraz kilka czasopism Natka. W latach 1906–1914 mieszkała w Berlinie, potem w Lublanie. W chwili śmierci w 1926 roku w Lublanie. Została opisana jako największa jugosłowiańska malarka.
Dzieła i znaczenia Sądząc po jej pochodzeniu społecznym, sposobie życia, ideałach i pracy, była artystką miejską. Jest jedną ze słoweńskich realistów, którzy stworzyli najważniejsze obrazy w latach 80. XIX wieku. Największy hołd Kobilcy dla słoweńskiej sztuki powstał w czasie, gdy mieszkała za granicą. Największy wpływ wywarła na malarstwo figuralne, zwłaszcza portrety i obrazy przedstawiające typowe życie mieszkańców wsi. Wielu artystów decydowało się na następny krok, który prowadził do impresjonizmu, ale Ivana tego nie zrobiła. W ostatnim okresie pracy jej zdolność do tworzenia świeżych i interesujących obrazów zaczęła zanikać.