W roku 1064, po śmierci Grzegorza II, jego syn Piotr przyjął nazwisko „de Colonna” i nadał je specjalnym dekretem wszystkim swoim potomkom. Ze względu na niedostatek źródeł i brak konkretnych informacji trudno jest określić z całą pewnością bezpośredni związek między Piotrem de Colonna i Grzegorzem II. Z czasem rodzina zaczęła coraz bardziej rosnąć w siłę, niektórzy jej członkowie zostawali nawet kardynałami: pierwszym z nich był Giovanni Colonna (od 1206 roku). Sympatyzujący z ‘gibelinami’ ród Colonna rozpoczął rywalizację z Orsinimi, którzy byli stronnikami ‘gwelfów’.
W walkach między tymi stronnictwami odznaczył się Otton Colonna, senator rzymski (1279-1280) i jego syn Piotr, który został wyświęcony na kardynała w 1288 przez Mikołaja IV. Jan, bratanek kardynała ze św. Praksedy, studiował w Paryżu, był dominikaninem, arcybiskupem Mesyny (1255) i wikariuszem Rzymu (1262). Wraz z wojskiem, Ludwika IX wyruszył do Egiptu, gdzie pojmany przez Saracenów, został wydany Francuzom.