Głowocis (Cephalotaxus) – rodzaj roślin z rodziny cisowatych (Taxaceae), dawniej często umieszczany w wyodrębnianej rodzinie głowocisowatych (Cephalotaxaceae). Ponieważ okazało się, że głowocis jest zagnieżdżony pod względem filogenetycznym wśród rodzajów należących do cisowatych – współcześnie jest raczej włączany do rodziny w szerokim ujęciu. Alternatywą jest wyróżnienie trzech monofiletycznych rodzin (Cephalotaxaceae, Amentotaxaceae, Taxaceae). Rodzaj obejmuje w zależności od ujęcia od 7–8 do 11 gatunków. Występują one we wschodniej Azji – od północno-wschodnich Indii i Malezji, poprzez Chiny i Koreę po Japonię. Rosną jako drzewa i krzewy podszytowe w lasach liściastych. W Polsce rzadkie w uprawie ze względu na wrażliwość na mrozy.
Morfologia Pokrój Zimozielone krzewy i niewysokie drzewa, osiągające do 12 m wysokości, z pędami rozgałęziającymi się okółkowo lub naprzeciwlegle. Liście Ułożone dwustronnie w jednej płaszczyźnie lub podnoszące się ku górze, zwykle lekko odgięte ku dołowi. Równowąskie, skórzaste, osadzone są na krótkich ogonkach. Od góry z wyraźnie wystającą wiązką przewodzącą, od spodu z szerokimi paskami aparatów szparkowych w kolorze białym lub szarym. Organy generatywne Rośliny dwupienne. Strobile męskie kuliste, liczne, krókoszypułkowe, rozwijają się w kątach liści.