Nie możemy zaobserwować absolutnego ładunku próżni poza skalą kosmologiczną, więc podczas eksperymentów w ziemskim laboratorium nieskończona gęstość energii nie stanowi problemu. Możemy obserwować tylko zamiany tej energii.
Landis zauważył, że mimo obowiązywania zasady Pauliego całkowicie wypełnione morze Diraca pozwala na pojawienie się nowych elektronów o negatywnej energii, zgodnie z paradoksem Hilberta.
Rozwój teorii pól kwantowych (QFT) w latach 30. pozwolił na sformułowanie równania Diraca w taki sposób, aby pozyton był rzeczywistą cząstką, a nie dziurą w nieskończonym morzu. W ten sposób uchwycono te same właściwości, jak anihilację elektronów i pozytonów, w bardziej elegancki sposób, jednak problem nieskończonej energii próżni nie został w ten sposób rozwiązany.
Współczesna interpretacja Interpretacja postulująca istnienie morza Diraca oraz interpretacje wypływające z QFT wiążą się ze sobą za pomocą przekształcenia Bogolubowa.