Przesłanie dzieła polemizuje z romantyczną wizją bohaterów aktywnych, zwłaszcza postaci z dramatów Schillera: Danton jest świadomy własnej bezradności w obliczu wielkich procesów społecznych, wie, że sam nie jest w stanie zmienić historii, o czym stale przekonany jest Robespierre. Dlatego nawet w obliczu śmierci jest hedonistą, prowadzi hulaszczy tryb życia, świadomie pogłębiając własną klęskę. Jego postawa jest silnie skontrastowana z postawą ludu paryskiego, nadal zainteresowanego rewolucją, zarówno w wymiarze bardziej ogólnym (rząd, los dantonistów), jak i dotykającym bezpośrednio życia obywateli (scena wybierania przez paryżan "rewolucyjnego" imienia dla dziecka). Danton paradoksalnie jednak zostaje przedstawiony jako człowiek lepiej rozumiejący historyczne procesy niż fanatyczny Robespierre, wierzący w skuteczność dalszej polityki terroru. Dramat zawierał silne akcenty ateistyczne.
Z przedstawioną w dramacie wizją rewolucji oraz interpretacją zachowania Robespierre'a i Dantona polemizowała w swoim utworze Sprawa Dantona Stanisława Przybyszewska.
Bibliografia M. Szyrocki, Dzieje literatury niemieckiej, t.II, Warszawa, Państwowy Instytut Wydawniczy 1972
Kategoria:Utwory literackie z 1835 Kategoria:Niemieckie utwory dramatyczne Kategoria:Utwory literackie o rewolucji francuskiej