Pierwszy zapis pochodzi z dokumentu wydanego w kancelarii księcia wielkopolskiego, późniejszego króla Polski, Przemysła II. W 1284 zatwierdził on dawne oraz nadał nowe zwolnienia immunitetowe dla dóbr kasztelana poznańskiego Tomisława z Szamotuł, m. in. dla wsi Chojno i zezwolił lokować te wsie na niemieckim prawie wiejskim.
W XIV i XV wieku miały miejsce rozgraniczenia granic oraz majątków dzięki czemu odnotowano wieś oraz szereg lokalnych, średniowiecznych nazw geograficznych. W 1424 ustalano granicę Wielkopolski z Nową Marchią dzięki czemu zachował się zapis o wsi i okolicy. Według zeznań zakonu krzyżackiego granica biegła koło jeziora zwanego Kwiejce (obecnie to jezioro Piast), pomiędzy wsią Chojno a Drzeniem (obecnie Drezdenko). W 1527 nastąpiło rozgraniczenie puszczy na północ od rzeki Warty pomiędzy Chojnem a dobrami wieleńskimi. Granica biegła od kopca narożnego wspomnianej wsi oraz od jej dóbr z dobrami Sieraków przez kraniec niezidentyfikowanych obecnie bagien zwanych „Ostrów” i „Kukiełka” (oryg. „Kukyelka”), przez bagno zwane „Malinie”, przez miejsce zwane „Kyerzsyathy”, przez kraniec „Skuczego Błota” (oryg. „Skuczye Blotho”), koło bagna zwanego „Piasto”, przez wzgórze „Sowia Góra” (oryg. „Szowyagora”). Dalej przecinała ona drogę z Chojna do jeziora Kwiejce (obecnie jez.