I tak Bydgoszcz jako aglomeracja razem z osiedlami podmiejskimi (Szwederowo, Okole, Wilczak, Czyżkówko, Bielawy, Rupienica, Bartodzieje Małe, Skrzetusko, Jachcice, Bielice, Bartodzieje Wielkie i Kapuściska Małe) liczyła: w 1852 r. – 22.5 tys. osób, w 1871 r. – 41.2 tys., w 1900 r. – 79.0 tys., w 1910 r. – 93.0 tys.
W 1910 r. wobec 93 tys. aglomeracji Bydgoszczy inne ówczesne aglomeracje liczyły: Poznań – 157 tys., Gdańsk – 209 tys., Toruń (po włączeniu Mokrego) – 46 tys.
Na początku XX w. ok. 75% mieszkańców było ewangelikami, a 25% katolikami, co przybliżeniu można wiązać z narodowością mieszkańców (dotyczy to miasta w granicach administracyjnych bez przemieść, które posiadały polski charakter narodowościowy). Jednak już w kilka lat po odzyskaniu niepodległości, po włączeniu przedmieść proporcje te uległy zasadniczej zmianieW 1921 r. – 72% ludności katolicy, 26% ewangelicy.. W 1937 r. katolicy stanowili już 92% mieszkańców.
Rozwój urbanistycznyJastrzębska-Puzowska Iwona: Od miasteczka do metropolii. Rozwój architektoniczny i urbanistyczny Bydgoszczy w latach 1850–1920.