Dionizja (Dioniza) Wawrzykowska-Wierciochowa (ur. 22 września 1908 w Opatowcu, zm. 1997) – polska historyczka, nauczycielka, pisarka i eseistka. Zajmowała się historią kobiet polskich, w tym działaczek politycznych, społecznych i rewolucyjnych. Była autorką biografii Anny Pustowojtówny, Marii Bohuszewiczówny, Marii Mendelsonowej, Marii Wysłouchowej, Jadwigi Jahołkowskiej, Filipiny Płaskowickiej, Stefanii Sempołowskiej i wielu innych zasłużonych Polek. Opracowała i wydała Pamiętniki Marii Bohuszewiczówny.
Życiorys Ukończyła Wydział Historii Wyższego Kursu Nauczycielskiego w Krakowie, Studium Pracy Społeczno-Oświatowej w Warszawie oraz Wydział Pedagogiczny Wolnej Wszechnicy Polskiej w Warszawie. Jako pisarka debiutowała w 1929 roku na łamach prasy. W latach 1932–1939 pracowała w szkolnictwie. W okresie wojny działała w tajnym nauczaniu. W swoim mieszkaniu przy ul. Krechowieckiej 6 na Żoliborzu ukrywała Żydów. W 1944 roku uzyskała stopień doktora. W latach 1950–1959 pracowała ponownie w szkolnictwie. W 1978 roku otrzymała nagrodę Ministra Obrony Narodowej.
Była autorką haseł w Polskim Słowniku Biograficznym i Słowniku biograficznym działaczy polskiego ruchu robotniczego.