Chlotar III (652–673) – najstarszy syn Chlodwiga II, króla Neustrii i Burgundii oraz jego żony królowej Batyldy. Gdy Chlodwig II zmarł w roku 658, regencję w imieniu małoletniego Chlotara objęła jego matka.
Paweł Diakon w Historii Longobardów wspomina, że we wczesnych latach 60. armia frankijska najechała Prowansję, a następnie Włochy. Najeźdźcy dotarli do obozu króla Longobardów, Grimoalda, w Rivoli niedaleko Asti. Grimoald udawał, że ucieka, Frankowie zaś splądrowali obóz i świętowali. Po północy Grimoald jednak niespodziewanie zaatakował i przegnał oddziały frankijskie z powrotem do Neustrii.
Żywot św. Eligiusza, spisany wkrótce po śmierci Chlotara, zawiera informację, że w 661 zaraza zmniejszyła liczbę ludności największych miast Francji. W tym samym czasie odnotowano podobną zarazę na Wyspach Brytyjskich ok. roku 664.
W roku 661 wojska Chlotara III obaliły uzurpatora Austrazji, Childeberta Adoptowanego. W roku 662 na tronie Austrazji osadzony został brat Chlotara III, Childeryk II (przebieg i chronologia tych wydarzeń są jednak sporne).
W roku 658, po śmierci majordoma Erchinoalda, rada Franków wybrała na jego miejsce Ebroina.