Głównym żywiołem Pawła Bagińskiego były właśnie kontakty z nauczycielami – spotkania, hospitacje lekcji, konferencje, konsultacje, własne lekcje otwarte, organizowanie kursów, udział w nich, wykłady i prelekcje, ćwiczenia z metodyki na Uniwersytecie Warszawskim. Tu ukształtował się głęboki związek emocjonalny Pawła Bagińskiego z warszawskim środowiskiem nauczycielskim, z zawodem, z polonistyką szkolną. Był jednak Paweł Bagiński nie tylko nauczycielem w działaniu, w praktyce. W 1952 roku związał się na stałe z redakcją „Polonistyki”. Był kolejno zastępcą redaktora naczelnego, sekretarzem redakcji. Pisał wiele artykułów, recenzji, prac metodycznych, był współautorem podręczników dla uczniów. W pracach tych przekazywał swoje bogate doświadczenie dydaktyczne, wiązał teorię z praktyką szkolną, kierując się – jak w całej swej działalności – chęcią pomocy nauczycielowi w rozwiązywaniu konkretnych trudności dydaktycznych.
Za swoją wieloletnią i tak wielostronną pracę Paweł Bagiński – entuzjasta życia szkoły, literatury i nauczania – został uhonorowany licznymi odznaczeniami i medalami: Krzyżem Walecznych, Krzyżem Partyzanckim, Srebrnym Krzyżem Zasługi z Mieczami, Złotym Krzyżem Zasługi, Krzyżem Kawalerskim Orderu Odrodzenia Polski, Medalem 10-lecia Polski Ludowej, Medalem Komisji Edukacji Narodowej, Odznaką Zasłużony Nauczyciel PRL.