Tacyt podaje w swym dziele wiele konkretnych nazw plemion, z którymi stykali się Rzymianie, choć najnowsze badania dowodzą, iż niektóre z jego ustaleń były mylne. Np. niemało dzisiejszych historyków dyskutuje kwestię, czy wszystkie plemiona istotnie były germańskie w sensie posługiwania się jednym językiem (niektóre z nich, jak Batawowie, mogli być Celtami). W pewnych fragmentach autor daje świadectwo swej dokładności i krytycyzmu w stwierdzeniach, iż np. Nerwiowie nie są naprawdę Germanami, jak twierdzą to sami (rozdział 28). Zwraca też uwagę (w rozdz. 43) że pewne plemię zwane Kotynami, we wschodniej Germanii, posługuje się językiem Galów.
Jego opis germańskiej bogini Nerthus wywołał wiele spekulacji wśród badaczy mitologii nordyckich (a także indoeuropejskich), gdyż wizerunek ten stanowi jedyny ślad zawarty w źródłach pisanych przed powstaniem Eddy (spisanej setki lat później) i mało przypomina tamtejsze opisy. thumb|250px|Germaniae veteris typus (Germania). Mapa autorstwa Willema i Joana Blaeu, wyd. 1645, na którą naniesiono etnonimy występujące m.in. u Tacyta i Ptolemeusza