Augustus Charles Newman (ur. 19 sierpnia 1904 w Chigwell, zm. 26 kwietnia 1972 w Sandwich) – brytyjski oficer, weteran II wojny światowej. Dowodził atakiem komandosów na suchy dok w Saint-Nazaire, za co został odznaczony najwyższym brytyjskim orderem wojennym Krzyżem Wiktorii.
Kariera Ukończył Bancroft's School, po czym zamieszkał w Szkocji, gdzie pracował jako przedsiębiorca budowlany. Przed wojną był oficerem Armii Terytorialnej (ochotnicza rezerwa British Army). Dowodził 4. batalionem w Essex Regiment.
Podczas kampanii norweskiej dowodził w stopniu majora 3 Samodzielną Kompanią (No 3 Independent Company) – oddziałem przeznaczonym do walki na tyłach wroga. W czerwcu 1940 roku, gdy zapadła decyzja o powołaniu oddziałów Commando, został zastępcą dowódcy 1 Special Service Battalion. 5 marca 1941 roku 1 SSB uległ likwidacji, a awansowanemu do stopnia podpułkownika Newmanowi powierzono dowództwo nad 2 Commando.
W lutym 1942 roku został wytypowany na dowódcę rajdu na Saint-Nazaire. Jego celem było zniszczenie ówcześnie największego na świecie suchego doku. Około 250 komandosów Newmana wykonało zadanie, ale 64 z nich poległo, a ponad 100, w tym sam Newman, dostało się do niewoli.