od tego czasu datuje się rozbudowa ulicy w kierunku wschodnim, zgodnie z założeniami urbanistycznymi dzielnicy cesarza Wilhelma (Kaiser-Wilhelm-Viertel) z roku 1882 i 1895. Za patrona otrzymała Goethego i przemianowana została na Goethestraße. Wkrótce połączyła ówczesny Höfchenplatz (dziś plac Hirszfelda) z Neudorfstraße (dziś ul. Komandorska)Według planu miasta wydanego w 1898.. Później na wschodzie przedłużona została do Bohrauerstraße (ul. Borowska)Połączenie to jest już widoczne na planie z 1903, choć na kilku nieco późniejszych (z 1907, 1909, 1910 i 1911) widać, że odcinek na wschód od Borowskiej planowano i prawdopodobnie realizowano nieco wcześniej niż fragment między Ślężną a Borowską., następnie jeszcze do Gallestraße (ul. Wapienna)Na planie z 1911., a około 1915 roku doprowadzona została do Hubenstraße (ulica Hubska)Ten ostatni odcinek, między współczesną Wapienną a Hubską, na planach z lat 1915–1939 nakreślony jednak jest tak, jak gdyby był przecięty w środku, być może bramą pod budynkiem, a być może sam przecinał pusty plac.. Goethestraße była w tym czasie, zwłaszcza na swym zachodnim odcinku, zabudowana bogatymi kamienicami i zamieszkana przez zamożnych mieszczan – urzędników i przedstawicieli wolnych zawodów (mieszkali tu m.in.