Stagonolepidinae – podrodzina archozaurów z rodziny Stagonolepididae. Friedrich von Huene w 1942 roku ukuł termin „Stagonolepinae” dla podrodziny obejmującej rodzaj Stagonolepis. W 2000 Heckert i Lucas zmodyfikowali to określenie do formy „Stagonolepininae” i nadali mu definicję filogenetyczną, wedle której Stagonolepininae to najszerszy klad obejmujący wszystkich członków Stagonolepididae bliżej spokrewnionych ze Stagonolepis niż z ostatnim wspólnym przodkiem Stagonolepis i Desmatosuchus. Parker (2003) uznaje poprawność tej definicji i zalicza do Stagonolepininae rodzaje Coahomasuchus, Aetosaurus, Stagonolepis (do tego rodzaju zaliczył też gatunki S. scagliai i S. wellesi, przez innych autorów przenoszone do osobnych rodzajów – odpowiednio Aetosauroides i Calyptosuchus), Typothorax (do tego rodzaju zaliczył też gatunek T. reseri, przenoszony przez część autorów do odrębnego rodzaju Redondasuchus), Chilenosuchus, Tecovasuchus, Paratypothorax i Heliocanthus/Rioarribasuchus. Według zasad Kodeksu Nomenklatury Zoologicznej poprawna nazwa powinna brzmieć „Stagonolepidinae”, wobec czego nazwa „Stagonolepininae” jest jej młodszym synonimem. W 2005 Paul Sereno przedstawił definicję zbliżoną do tej autorstwa Heckerta i Lucasa, wykorzystującą jednak gatunki zamiast rodzajów.