Po zakończeniu wojny kontynuował służbę w Armii Radzieckiej. W 1948 ukończył studia w Akademii Wojsk Pancernych i Zmechanizowanych im. Józefa Stalina, a w 1956 w Akademii Wojskowej Sztabu Generalnego. Dowodził batalionem czołgów, był szefem sztabu pułku czołgów, szefem wydziału operacyjnego dywizji pancernej, zastępcą dowódcy i dowódcą dywizji pancernej. W okresie dowodzenia dywizją pancerną awansowany na stopień generała majora.
Od maja 1961 pełnił służbę w Wojskach Rakietowych Przeznaczenia Strategicznego ZSRR. Do 1965 był zastępcą dowódcy, a do 1970 dowódcą 9 Dalekowschodniego Samodzielnego Korpusu Rakietowego w Chabarowsku, gdzie awansowany na stopień generała porucznika. Od 27 czerwca 1970 do 5 czerwca 1979 dowodził 31 Armią Rakietową ze sztabem w Orenburgu. W kwietniu 1975 awansował na stopień generała pułkownika. Od 1979 był komendantem fakultetu w Akademii Wojskowej im. Feliksa Dzierżyńskiego. W 1983 w stopniu generała pułkownika przeszedł do rezerwy.