Francesco Solimena (ur. 4 października 1657 w Canale di Serino, zm. 3 kwietnia 1747 w Barra) – włoski malarz i rysownik późnego baroku.
Życiorys Uczył się u swego ojca Angela Solimeny. W Neapolu kształcił się u Francesca di Marii. Poza krótkimi podróżami do Monte Cassino (1702) i Rzymu (1700 i 1707) na stałe mieszkał w Neapolu.
Malował obrazy religijne, mitologiczne, alegoryczne oraz portrety. Duży wpływ na jego twórczość wywarli Luca Giordano, Mattia Preti i Giovanni Lanfranco. Jego monumentalne płótna charakteryzują się bogactwem postaci, dynamizmem oraz ostrymi efektami światłocieniowymi. Malował też freski w kościołach neapolitańskich m.in. w San Paolo Maggiore i Il Gesu Nuovo.
Jego uczniami byli m.in. Allan Ramsay i Corrado Giaquinto
Wybrane dzieła thumb|250px|Św. Franciszek przed papieżem, Muzeum Narodowe w Warszawie Alegoria rządów Ludwika XIV (ok. 1700) – Londyn, National Gallery, Alegoria triumfu wiary nad herezją (I poł. XVIII wieku) - Poznań, Muzeum Archidiecezjalne, Autoportret – Florencja, Uffizi, Ecce Homo – Warszawa, Muzeum Narodowe, Gościnność Abrahama (ok. 1701) – Mediolan, Pinacoteca di Brera, Judyta z głową Holofernesa (1725) – Wiedeń, Kunsthistorisches Museum, Madonna z Dzieciątkiem i św. Filipem Nereuszem (1725-30) – Neapol, Museo di Capodimonte, Madonna z Dzieciątkiem i św.