Liczebność kurii wzrosła tym samym do dziewięciu. W 1708 roku, podczas wojny o sukcesję hiszpańską, cesarz Józef I Habsburg odebrał godność elektorską księciu Bawarii Maksymilianowi II Emanuelowi. Elektor Palatynatu otrzymał na nowo tytuł arcycześnika, a tytuł arcyskarbnika został przekazany elektorowi Hanoweru Ernestowi Augustowi. Zgodnie z warunkami pokoju w Rastatt w 1714 roku cesarz Karol VI Habsburg przywrócił godność elektorską władcy Bawarii. Bawaria zatrzymała tytuł arcycześnika, Palatynat arcyskarbnika, a Hanower arcychorążego. W 1777 roku zmarł bezdzietnie elektor bawarski Maksymilian III Józef, a Bawarię zajął palatyn reński Karol IV Teodor. Cesarz Józef II Habsburg dążył do zajęcia Bawarii dla siebie, co wywołało bawarską wojnę sukcesyjną. Na mocy pokoju w Cieszynie w 1779 roku utrzymano unię palatynacko-bawarską. Liczebność kurii spadła znów do ośmiu członków (podwójny głos jednego elektora był nie do pomyślenia). Po klęsce cesarza Franciszka II w walce z Francją pod Hohenlinden (1800) państwa niemieckie weszły w orbitę wpływów Napoleona Bonaparte. W 1803 roku Sejm Rzeszy podjął reformy zgodne z zamysłami tego ostatniego. Zlikwidowano elektoraty koloński i trewirski (księstwa arcybiskupie zostały zsekularyzowane).